Iz ploti y kistok. Knyha 2: SCHo polyuye u sutini

YAkos′ ya zakochalasya v cholovika, yakyy mene obmanuv. Protyahom kil′koch tyzhniv vin buv poruch, maysterno perekruchuyuchy svoyi slova v solodku napivpravdu. Vin zacharuvav mene svoyeyu vytonchenoyu spokusoyu, pronyknuvshy v kozhen zakutok moyeyi dushi. Vin polonyv moyi dumky y tilo, a todi ostatochno zavolodiv moyim sertsem. Odnak spravzhnya sutnist′ Kalema vyyavylasya takoyu motoroshnoyu, scho postavyla mene navkolishky. Same todi ya diznalasya pravdu pro te, chto vin naspravdi. Kaldris — im’ya, yake znav kozhen u Notreku. Lehenda, pro yaku my hovorymo lyshe poshepky, za zachynenymy dveryma, boyachys′ znovu napytaty yoho hnivu. Namiry yoho zalyshayut′sya zahadkoyu, a bazhannya — nechestyvi, i vin prahne prykuvaty mene do sebe nazavzhdy. U suprovodi «Dykoho polyuvannya» vin vede nas tudy, de vse pochalosya: do selyscha Mistfell i do kordonu, de kolys′ na vitri kolychavsya Serpanok. Teper sche odna tayemnytsya navysla nad namy, hotova zminyty vse. Vartovi Tumanu prysyahlysya zavadyty nam pronyknuty do Al′fheymu y stupyty na feyrivs′ku zemlyu, navit′ yakscho dovedet′sya pozhertvuvaty nevynnymy lyud′my. YIm dorucheno vidnovyty merechtlyvyy bar’yer Mistfella, ale znovu zh taky tse obiydet′sya dorozhche, nizh peredbachalosya. Kolys′ zhyteli Notreku zvynuvachuvaly mene v padinni Serpanku. Nezabarom vony vymahatymut′, schob ya zaplatyla tsinu, yaku vymahaye mahiya.