Fiyesta. I sontse schodyt′

Kul′tovyy tvir Ernesta Hemingveya zmal′ovuye pislyavoyenne «vtrachene pokolinnya» 1920-ch rokiv — «propaschych» lyudey, rozcharovanych i travmovanych, niby zavyslych u postiynomu chekanni, ne zdatnych vpovni vchopyty zhyttya. Vidchuty sebe spravdi zhyvymy vony mozhut′ lyshe u ridkisni momenty proyavu chystoyi emotsiyi, yaku nevpynno prahnut′ vidshukaty. Svoyu hirkotu y zneviru vony namahayut′sya zabuty v alkoholi y bezladnych rozvahach, shukayut′ vidrady na vulytsyach nichnoho Paryzha, na pryrodi v Pireneyach, na boyach bykiv u Pamploni. Korotkymy lakonichnymy shtrychamy, scho staly prykmetoyu yoho stylyu, Hemingvey pokazuye krychku ilyuziyu balansu, instynkt samoruynuvannya, scho ne daye charakteram heroyiv rozhornutysya schosyly. YIm zostayet′sya lyshe svyatkuvaty, poky tryvaye fiyesta, i schorazu spodivatysya novoho svitanku.