ZHuravli vidletili. Eseyi pro Kvitku TSisyk ta yiyi rid

Koly zahorivsya lis i, ryatuyuchy zhyttya, ptachy vymusheni buly pokynuty yoho, to letily vony do vody y nesly vidty v svoyich malen′kych dz′obykach krapli y kydaly yich u vohon′. YIm kazaly: dlya choho tse robyte? Pozhezhu ne zahasyte i sami zahynete. Nechay tak, ale ne nosyty vodu i ne dopomahaty hasyty vohen′ my ne mozhemo, - vidpovidaly ti. U noviy knyzhtsi l′vivs′koho pys′mennyka Romana Horaka - rozpovid′ pro odnu z tych ptashok, yaka svoyim holosom likuvala vsich zbolenych i stuzhenych za vtrachenoyu Bat′kivschynoyu. Tych, chto vidletiv zhuravlynym klyuchem na chuzhynu i vzhe ne zmih povernutys′, i tych, chto zalyshyvsya vdoma… YIyi im’ya - Kvitka TSisyk, yaka vzhe stala lehendoyu Ukrayiny. Pro neyi ta pro yiyi rid tsya knyzhka.