Prozhyty y rozpovisty

Anatoliy Dimarov (1922 – 2014) napysav svoyi memuary v chasy nezalezhnoyi Ukrayiny, koly, za yoho slovamy, «uzhe ne bulo tsenzury y nichto mene ne shmatuvav». TSe vazhlyva detal′, adzhe perevazhna bil′shist′ yoho tvoriv datovana strashnymy rokamy zaborony na pravdu. U spohadach pys′mennyk zaznachaye, scho vychodyly vony z chyslennymy kupyuramy y perevydaty yich povnistyu vdalosya til′ky u vlasniy derzhavi. Zahalom tsey monoloh pamyati vmistyv u sobi vsi neperesichni podiyi v istoriyi Ukrayiny XX stolittya, yaki avtor perezhyv osobysto. Vin rozpovidaye chytachevi, yak vony bachylysya yomu todi y nyni, bez zhodnych vypravdan′ hovoryt′ pro svoyi pomylky y vidverto – pro svoye otochennya. Ne omynaye uvahoyu i komichni epizody, yakych takozh ne brakuvalo v yoho zhytti. Anatoliy Dimarov prahnuv, schob z yoho knyzhkamy lyudyna zabula pro neharazdy, schob yiy troshky polehshalo na dushi vid toho, scho vona prochytala, schob vona «i posmiyalasya zi mnoyu, i pozhurylasya». U chytacha ye taka nahoda.