Zabuttya

SCHo take chas, yak ne kyt, yakyy pohlynaye vse, zrivnyuyuchy u bezdonnomu cherevi heniyiv i nevdach, shlyachetnych dobrodiyiv i politychnych zlochyntsiv. Skil′ky lyuds′kych zhyttiv neperesichnych ukrayintsiv staly tym zakovtnutym planktonom. YIch nemozhlyvo distaty iz zabuttya, chiba scho chtos′ iz zhyvych vidchuye nahal′nu potrebu zhaduvaty. U ts′omu romani tym slavetnym zabutym ye V’yacheslav Lypyns′kyy, ukrayins′kyy istoryk pol′s′koho pochodzhennya, filosof i nevdalyy polityk, zasnovnyk ukrayins′koho monarchizmu. Yoho zhyttya bulo sutsil′nym ruchom proty vitru, pozhertvoyu zarady ideyi. Ale y nym pozhyvyvsya syniy kyt ukrayins′koyi pam’yati. Avtorka vkladaye rozpovid′ pro ts′oho cholovika v usta molodoyi zhinky, heroyini romanu, nashoyi suchasnytsi, kotra doslidzhuye stari hazety, schob vidnayty vlasnu identychnist′ i dotorknutysya do mynuloho, yake vyrizaly z yiyi istoriyi, yak z kinoplivky.