Viyna

TSe knyha ne pro yakus′ iz chyslennych voyen, yaki my perezhyly. TSe knyha vzahali ne pro viynu. TSe knyha pro misto v oblozi i lyudey v oblozi. Vnutrishniy i zovnishniy. Misto — prostir, yakyy vsi vony naselyayut′. Misto — nervova i sertsevo-sudynna systema kozhnoho z tych lyudey. Kozhnyy rozdil mozhna chytaty yak okremu istoriyu, ale kozhna istoriya zavershuyet′sya lyshe u «Viyni» yak tsilomu. «Viynu» ne varto chytaty, perestrybuyuchy storinky, vypadkovo vidkryvayuchy knyhu, bo v takyy sposib stvoryuyet′sya plutanyna v yiyi chasi. Ale i v chasi samoho chytacha takozh. Stvoryuyet′sya koshmar, z yakoho nemaye vychodu. «Viyna», yak hodynnyk i kalendar, — knyha z tochnoyu chronolohiyeyu. YIyi dramaturhiya vyplyvaye z chronolohiyi, yak tse buvaye v kozhniy viyni, yak i v psychichniy chvorobi, kotra viynu symulyuye. «Viynu» slid chytaty poslidovno, bo lyshe tak mozhna znayty vychid z viyny, vychid z oblozhenoho mista.