Tin′ mertvoho boha

«Dolya — vybir iz zaplyuschenymy ochyma, i zhoden prorok chy boh ne zdaten skazaty tobi, kudy tse zreshtoyu pryvede: na tron chy v stichnu kanavu». TSey svit bezzhal′nyy. U chaschach Pralisu chatuyut′ ul′fy-perevertni, vid′my z chornymy zatochenymy zubamy, mocholyki — yichni napivmertvi prysluzhnyky, a takozh zhyve narod, u yakoho vidibraly pamʼyat′. U mistach promizh shl′ondr, hrabizhnykiv i pokyd′kiv zhyvet′sya ne krasche. Lyudy molyat′sya Semy boham, a vos′myy, boh viyny Arche, zamknenyy u temnytsi na krayu svitu, z yakoyi dosi shukaye vychid. Hel′da — zhorstoka, norovlyva y uperta charokrovytsya, obitsyana vid′mi vid narodzhennya. I chay yak syl′no vona chotila b zbuvaty svoyi dni v mandrach, a nochi — z vypadkovymy kochantsyamy ta kochankamy, same yiy dovedet′sya povernuty v tsey svit te, scho povertaty ne varto, i vidnayty shlyach, yakomu krasche bulo lyshatysya zahublenym. Pomsta vede divchynu zvyvystoyu stezhkoyu vyznachenoyi doli, a za spynoyu povze tin′ mertvoho boha.