Rossiya, kotoruyu my...-1

On spit, i snyatsya emu chuzhezemnye nevidannye goroda, samobeglye povozki, devki v sramnych odyozhkach, chernyushhie arapy i on sam, bol′shoj i sil′nyj. No nastupaet pora prosypat′sya, i pered glazami vstayot real′nost′, obydennaya krest′yanskaya zhizn′ konca devyatnadcatogo veka. Prostaya, razmerennaya… strashnaya! ZHizn′, v kotoroj po vesne otnosyat umershich ot goloda mladencev v ovrag, gde chleb edyat s lebedoj i sosnovym lubom, i gde on — mal′chishka-sirota, ne nuzhnyj sobstvennoj tyotke. No vnutri u nego kto-to vzroslyj i umnyj. Drugoj. On sam… a vperedi ego zhdyot uchenie u krepko p′yushhego sapozhnika, pobeg i CHitrovka, CHodynka i lichnaya vrazhda s caryom! Budet Odessa, s eyo nezabyvaemym koloritom, i Palestina, zhurnalistika i draki na nozhach, perestrelki i kontrabanda, afery i karty s Ivanami, a eshhyo — lyubov′… detskaya, ne rassuzhdayushhaya, raz i navsegda!