Prinosyashhaya sny

YA ne zabyl svoe imya, prosto ne mogu ego vspomnit′. Milostivoe vremya zaporoshilo slovo beskonechnoj utrennej nezhnost′yu i vechernej pechal′yu, i mne pokojno zhivetsya bezymyannym v etom rajskom ugolke. YA zhelal by ostavat′sya na Zemle neuznannym do poslednego vzdocha. I eto bylo by dostojno ee krasoty… No mne ne suzhdeno umeret′. I rano ili pozdno imya budet otkryto. Pochemu zhe ne nazvat′sya sejchas, kogda eto nuzhno i mne, i tebe?!