Neskinchenne vidlunnya

Mynulo desyat′ rokiv, vidkoly v horach pislya schodu lavyny znyk naykraschyy druh Symony. Uves′ tsey chas yiy ne daye spokoyu nesterpne pochuttya provyny, tomu, koly odnoho dnya vona bachyt′ u vikno kafe cholovika, yakyy nache dvi krapli vody schozhyy na n′oho, yiyi ochoplyuye spravzhnya panika. CHomu vin povernuvsya same zaraz? De propadav uves′ tsey chas? I yaki naspravdi yoho namiry? CHy tse chtos′ inshyy pid vyhlyadom zahybloho namahayet′sya daty yiy zrozumity, scho nischo ne zabuto, i teper na neyi ochikuye pokarannya? Toho zh dnya Symona znayomyt′sya z molodym architektorom, mizh nymy zavyazuyut′sya romantychni stosunky. Na zhal′, nasolodytysya nymy vona ne mozhe povnoyu miroyu, oskil′ky pryvyd iz mynuloho ne zbyrayet′sya davaty yiy spokiy, postiyno nahaduyuchy svoyeyu prysutnistyu pro trahediyu v horach. To yoho tin′ promayne v supermarketi, de vona robyt′ pokupky. To lyudyna v chornomu pal′ti stoyit′ prosto v kil′koch metrach vid neyi. I tse zmushuye Symonu nervuvaty sche bil′she. Naykrascha podruha Symony Diana namahayet′sya perekonaty divchynu, scho tse lyshe yiyi uyava.