Na svitanku Svarozhoho dnya

Kontuziya, otrymana pid chas viyny z rosiys′kymy okupantamy, prynesla iz soboyu ne til′ky dykyy bil′. Orfeya — same tak pobratymy nazyvaly Slavka Baydu — postiyno peresliduvaly dyvni sny, v yakych vin bachyv sebe synom starosty Vasyl′kom, kochav molodu yahu na im’ya Kateryna i buv chranytelem Sribnoho Dzherela, scho daruvalo lyudyam sylu ta bezsmertya. Ale Dolya — dyvna pani. Provivshy nich na mohyli bat′kiv, yaki zahynuly pid ulamkamy rosiys′koyi rakety, Orfey nespodivano perenissya u zasnizhenyy lis za bahato kilometriv vid ridnoho sela, schob zanovo poznayomytysya zi svoyimy bat′kamy z mynuloho zhyttya, popom Hermohenom-Ferapontom, lisovykom Kvitnevychem ta yoho druzhynoyu. YIchni doli peretnulysya nedarma. Orfey povynen vidrodyty Sribne Dzherelo, yake Vasyl′ko kolys′ zapechatav. Inakshe Katerynu vin vtratyt′ nazavzhdy…