Na svitanku Svarožoho dnja

Kontuzija, otrymana pid čas vijny z rosijs′kymy okupantamy, prynesla iz soboju ne til′ky dykyj bil′. Orfeja — same tak pobratymy nazyvaly Slavka Bajdu — postijno peresliduvaly dyvni sny, v jakych vin bačyv sebe synom starosty Vasyl′kom, kochav molodu jahu na im’ja Kateryna i buv chranytelem Sribnoho Džerela, ščo daruvalo ljudjam sylu ta bezsmertja. Ale Dolja — dyvna pani. Provivšy nič na mohyli bat′kiv, jaki zahynuly pid ulamkamy rosijs′koï rakety, Orfej nespodivano perenissja u zasniženyj lis za bahato kilometriv vid ridnoho sela, ščob zanovo poznajomytysja zi svoïmy bat′kamy z mynuloho žyttja, popom Hermohenom-Ferapontom, lisovykom Kvitnevyčem ta joho družynoju. Ïchni doli peretnulysja nedarma. Orfej povynen vidrodyty Sribne Džerelo, jake Vasyl′ko kolys′ zapečatav. Inakše Katerynu vin vtratyt′ nazavždy…