Na druhomu berezi

Skil′ky zh yich bulo – molodych i talanovytych, poetiv (Poetiv!), yakym by sche zhyty y tvoryty, pysaty virshi na radist′ lyudyam, ale yakych Boh zabrav do sebe rano, duzhe rano. Otak i Bohdan-Ihor Antonych (1907–1936)… Dvi tsyfry i rysochka mizh nymy – tse zhyttya, spovnene nadiy i poeziyi, ale zh take korotke. Vin bahato ne vstyh, ne napysav toho, scho zbyravsya napysaty, yoho im’ya pislya smerti bulo zabute na dovhi roky. I vse zh taky spravzhnya Poeziya, nezvazhayuchy na bud′-yaki perepony, znayde shlyach do chytacha.