Muzy dozhdlivogo parka

Kogda nad starym parkom voschodit luna i ee obmanchivyj svet skol′zit po statuyam, stoyashhim v pavil′one, kazhetsya, chto oni ozhivayut. Nekotorye obitateli pomest′ya uvereny, chto statui zhivut svoej strannoj i strashnoj zhizn′yu i, podchinyayas′ geniyu i zlobe svoego chozyaina, mstyat zhivym, nasylaya beschislennye neschast′ya. Marte predstoit uznat′ ich tajnu… ili umeret′.