Vzhe ne dity, ale sche y ne dorosli... Koly tobi vzhe ne pasuye chovatysya v zakutok, schob vyplakaty strachy chy boli, ale sche zovsim malo rokiv, aby ob’yektyvno spryymaty slova, podiyi, vchynky... Todi usi vyverty doli zdayut′sya nezdolannymy, a lyudy — katehorychno — abo druzyamy, abo vorohamy... Heroyi povisti “Metelyky v kryzhanych pantsyrach” — suchasni pidlitky v suchasnomu sviti doroslych lyudey. Vony navazhuyut′sya na rishuchist′, na vyznachennya vlasnoyi zhyttyevoyi osi ta spodivayut′sya na dopomohu. U chipkych leschatach kompleksiv i nevpevnenosti vony schozhi na barvystokrylych metelykiv, skovanych kryhoyu sumnivu ta neporozuminnya. Bo koly tobi trynadtsyat′-chotyrnadtsyat′, svit podilenyy navpil lysh na bile y chorne, zaborony doroslych — zayvi, shvydkoplynne zhyttya ne varte nichoho, a pershe kochannya — varte us′oho. I yak zdolaty vsi tsi porohy, koly ty — v kolisnomu krisli, koly kozhna pereshkoda vydayet′sya vyschoyu za Hoverlu?..