Lyubcya

Navіt′ u najsil′nіshіj temryavі mi mozhemo buti svіtlom odne odnomu. ZHittya semidesyatirіchnoї Sofії vzhe davno vtratilo barvi. І zdavalosya, shho cej ranok nіchim ne vіdrіznyatimet′sya vіd reshti: kava v nadbitomu gornyatku, chergova serіya televіzіjnogo detektivu, papіrosa і kicya Anfіsa, yaka zajnyala vsі teplі mіscya u kvartirі. Azh doki u dverі ne postukali. Na porozі stoyala neznajoma zhіnka і malen′ka dіvchinka Lyubcya, yaku Sofіya bachila lishe na fotografіyach. Dіvchinka, yaku mama vіdpravila do neї v nіch, koli koloni rosіjs′koї technіki rushili na CHerson. І same tak zhіnka, yaka vzhe davno perestala vіriti v majbutnє, raptovo otrimala neproste zavdannya: zberegti ditinu. A malen′ka, rozgublena Lyubcya, musila podoroslіshati і trimatisya lishe za maminu obіcyanku «Mi po tebe skoro priїdemo!». Ale popri te, shho vіjna pіdstupno zmіnyuє marshruti і dotrimatisya najshhirіshich obіcyanok buvaє zovsіm ne prosto, Lyubcya znachodit′ novich druzіv, rozbivaє ulyublenij babcin servіz, і vіrit′ v divo.