CHasu nemaye

Kyyivs′kyy yuryst Edem vvazhaye sebe nevdachoyu: vin smertel′no chvoryy, ne dosyah uspichiv u kar’yeri, a holovne kochannya svoho zhyttya vtratyv p’yatnadtsyat′ rokiv tomu. U myt′ naybil′shoho rozpachu pered nym vynykaye dzhyn i proponuye dohovir: bezsmertnu Edemovu dushu v obmin na mozhlyvist′ pozhyty chuzhymy zhyttyamy. Vid zalytoyi svitlom telestudiyi — do temnych korydoriv vlady, vid pyshnych pryyomiv mil′yarderiv — do obsharpanych stin dytyachoho prytulku, vid vidkrytoho vitram dachu chmarochosa — do zaly Nebesnoho sudu, kudy nikoly ne dobyravsya viter... Bahatstvo, vlada, slava i lyubov zakrutyat′sya u vyri odniyeyi uhody, yaka zminyt′ doli vsich, do neyi prychetnych. «CHasu nemaye» — tse roman-probizhka, yakyy ne daye perevesty podych. TSe odisseya vulytsyamy Kyyeva ta spokonvichne povernennya do samoho sebe. TSe labirynt iz zaryadzhenymy rushnytsyamy, kozhna z yakych obov’yazkovo vystrilyt′. TSe istoriya pro te, scho navit′ naybil′shyy nevdacha odnoho razu mozhe zminyty svit. I, zvisno, tse knyha pro chas. A tochnishe — pro yoho vidsutnist′.