Ty moye did′kove sonechko

O, ta tse zh promenystyy, tryastsya yomu, den′! Prochynit′ vikna y podychayte svizhym povitryam. Kozhna storinka ts′oho schodennyka daruye nahodu vyokremyty pozytyv z usiyeyi navkolyshn′oyi buzy ta potishytysya sontsesyaynym svitlom maybuttya. Pryamuyte za pidkazkamy y nadychaytesya nymy, schob zvil′nytysya vid usich rozcharuvan′. Potishtesya tym, scho poryad lyudy y rechi, zavdyaky yakym vy pochuvayetes′, nenache na tropichnomu ostrovi. Lyshen′ bud′te vidverti u svoyich vidpovidyach i mirkuvannyach, bo komu vono, v did′ka, treba — brudnyty papir zadlya brechni?Zdiysnit′ tsey zbad′orlyvyy strybok pomirkovano abo lehkovazhno, adzhe holovne —pidshtovchnuty sebe vpered, do chohos′ zhyttyestverdnoho ta zachoplyvoho. Pryymit′ novyy den′ i skazhit′ «tak» usiy pryyemniy buzi, a «ni» — usyakym nepryyemnostyam. I nasolodzhuytesya tryklyatym svitom, yakyy stavatyme sche yaskravishym z kozhnym vashym krokom. Namastit′sya kremom dlya zasmahy z vysokym zachystom ta perechod′te na bik sonyachnoho svitla!