Smich zhasloyi vatry

CHy mozhna zakinchyty viynu, raz pochavshy? CHy mozhna zahasyty yiyi vohnysche nazavzhdy, schob bil′she ne chuty yiyi ohlushlyvoho smichu? CHto peremahaye u viyni: spraha svobody chy spraha syly? CHy mozhna peremohty ne voroha, a samu viynu? YAk vohon′, yakyy my zapalyuyemo, schob zhyty, peretvoryuyet′sya na znaryaddya smerti? Viyna zupynyaye maybutnye chy nablyzhaye yoho? TSi zapytannya – iz vidpovidyamy, i tsi zapytannya – bez vidpovidey. Adzhe lyudy vsyu svoyu istoriyu til′ky te y roblyat′, scho voyuyut′. Natomist′ poeziya til′ky te y robyt′, scho trymaye perymetr svitla, chay by yakym temnym buv chas. Virshi Iyi Kivy, yaki uviyshly do zbirky «Smich zhasloyi vatry», same pro takyy chas – chas viyny, chas schemkoyi lyubovi do «svoyich» i vidchuttya prychetnosti do toho, scho znachno bil′she za viynu, za zhyttya, za smert′. TSey chas potrebuye oslovlennya, a dovha y chysta pam’yat′ – sirnykiv.