Kodems′ka hora

My – didychi na svoyiy zemli. Tut spochyvayut′ pokolinnya nashych praschuriv. TSiyeyu zemleyu prochodyly Pol′scha, Avstriya, moskoviya ta Nimechchyna. My perezhyly z nymy buremni chasy y korotki myti spokoyu; my vchylysya odne v odnoho, vony prynosyly svoye i zabyraly nashe. Ale spokonvichnymy hospodaryamy tut zalyshayemosya my. Nastav chas rozpovidaty istoriyu pro te, yak Ukrayina vplyvala na svit, a ne lyshe svit – na Ukrayinu. Miy shlyach rozpochavsya voseny. Po molodiy otavi ya zrobyv svoyi pershi kroky v zhyttya – tam, de na pivnochi shumlyat′ lisy CHolodnoho YAru, a na pivdni rozkydayet′sya bezkrayniy step. YA vyris na tsiy mezhi, na ridnomu chutori, sered Lyudey z velykoyi litery, yaki vmily zhyty hidno ta berehly svoye dobre im’ya. ZHyttya velo mene daleko vid domu: ya yshov za naukoyu, dvichi sluzhyv u viys′ku, shukav doli u velykych mistach. Ale zavzhdy povertavsya. Povertayusya y nyni, schob u «slovesnych svitlynach» vidtvoryty podiyi ta oblychchya tych, chto tvoryv nashu istoriyu. TSe knyha-povernennya. Pohlyad kriz′ roky na svoye korinnya, na sviy narod i na samoho sebe.