Virshi z oseni

«TSe zovsim ne «zhinocha» poeziya. Tut nemaye opaloho lystya, tumaniv, doschiv – us′oho ts′oho zuzhytoho rekvizytu peresichnoyi liryky, – ye prostir nebanal′noyi dumky, oschadlyvist′, tochnist′ slova, nespodivani, chasom paradoksal′ni tropy. TSe zlyvok rozdumiv nad smyslom i vartistyu buttya, scho v n′omu brynyat′ noty nefaryseys′koyi lyubovi do svitu i kochanoho, tut zvuchyt′ holos dushi, kotra namahayet′sya znayty slova y intonatsiyu – ne chodul′ni, ne pafosni, a pryrodni, yak voda i povitrya», – vidhukuyet′sya pro «Virshi z oseni» Valeriy Huzhva.