Putivnyk po urvyschu y okolytsyach

Poeziya Maryny Ponomarenko akumulyuye nashe prozhyvannya viyny yak budennoyi nemozhlyvosti, yak nediysnoyi diysnosti, yak smertel′no nadryvnoyi zhahy do (za Stusom) samosoboyunapovnennya v chas, koly vsyu dushu, zdayet′sya, vypyto do dna. TSe duzhe bolisna, inodi navit′ rozpachlyva, ale u vyslidi zatyato zhyttyestverdna poeziya, yaka spyrayet′sya na ironiyu ne yak na kostur, a yak na pidvalynu, scho daye zmohu ne lyshe mitsno vstoyaty na nohach, a y z hordoyu nadiyeyu dyvytysya v maybutnye.