Honychmarnyk

U misti, yake pachne kavoyu y doschamy, zustrichayut′sya vin i vona… Banal′no? Mabut′. Pryblyzno tak pochynayet′sya bil′shist′ romaniv pro kochannya. A yakscho napysaty po-inshomu: zelenokosa studentka zustrichaye u suchasnomu L′vovi tayemnychoho neznayomtsya, yakyy lehko zakochuye v sebe divchat, kotri ne mozhut′ opyratysya yoho mahnetyzmu. Ba bil′she, vin rozumiye movu neba, povelivaye chmaramy, doschamy, snihoviyamy. Tomu scho vin dvodushnyk-honychmarnyk. Koly zh dodaty, scho divchyna ta — ne zvychayna vidlyud′kuvata dyvachka, a talanovyta chudozhnytsya z rodu nepróstych, to staye zrozumilym — tsey roman ne til′ky pro kochannya. U n′omu orhanichno pereplelysya terpka mistyka, praukrayins′ki viruvannya, stara mahiya hir, polis′ki lehendy, pryzabute proklyattya charakternyka ta nasha real′nist′, v yakiy pokrovytel′ mista svyatyy YUriy lyubyt′ hulyaty dachamy, luzaty harbuzove nasinnya i perekonanyy, scho kochannya taky syl′nishe za dolyu.