Pidrachunok čudes

Tanner H'juz vyris pid opikoju didusja j babusi, i, nadychnuvšys′ prykladom dida, staje specpryznačencem. Use žyttja vin proviv u roz'ïzdach. Pered smertju babusja daje jomu nastanovu: «Znajdy te misce, jakomu ty naležyš...» A šče vona nazyvaje im'ja bat′ka, jakoho vin nikoly ne znav, i kaže, de joho šukaty. Cikavist′ bere horu — i Tanner pryïždžaje v Ešboro, ščob rozpytaty pro bat′ka. Tam vin zustričaje Kejtlin Kuper — likarku ta samotnju matir. Miž nymy myttjevo spalachuje iskra. Tym časom, u chatyni na meži z nacional′nym lisom samotn′o dožyvaje viku vos′mydesjatytr′ochričnyj Džasper. Joho jedynyj kompan′jon — pes Arlo, a dni čolovika spovneni spohadiv pro trahičnyj vypadok, ščo stavsja bahato desjatylit′ tomu. Koly do Džaspera dochodjat′ čutky pro pojavu v lisi biloho olenja — lehendarnoho stvorinnja, jakym zachopljuvavsja šče joho bat′ko, — vin oderžymo prahne zachystyty tvarynu vid brakon′jeriv. Koly doli cych heroïv pereplitajut′sja, nichto z nych ne čekaje na dyvo... Ale, možlyvo, same vono zdatne nazavždy zminyty ïchnje majbutnje. «Sparks — spravžnij majster svojeï spravy. Pejzaži, nemov iz kartynky, heroï, u jakych zakochuješsja z peršych storinok... Ce te same malen′ke dyvo, jakoho zavždy čekaješ vid joho knyžok», — The Washington Post