Ničnyj spohljadač

Unoči chtos′ pronyk u budynok. Vona čuje važki povil′ni kroky schodamy. Bačyt′, jak u korydori z’javljajet′sja čoloviča postat′... Tychen′ko rozbudyvšy malen′kych syna j don′ku, žinka vtikaje z nymy do staroï častyny budynku, de chovajet′sja u krychitnij tajemnij kimnati za stinoju. Čolovik šukaje ïch, zahljadajučy v usi kutky... U zadušlyvij temrjavi tisnoho schovku maty namahajet′sja zberihaty spokij i vhamuvaty ditej, koly vin spokušaje ïch vydaty sebe. Dopomohy čekaty marno. Nichto ne pryjde v cej dim. Nichto, krim žachlyvych pryvydiv mynuloho.