Ne moje im’ja

Pid čas ničnoho patruljuvannja policijant znachodyt′ na uzbičči gruntovoï dorohy pidlitku — zamerzlu, u syncjach i bez žodnych spohadiv pro te, jak vona tut opynylasja čy navit′ chto vona. Nevdovzi do viddilku zvertajet′sja schvyl′ovanyj čolovik. U joho rukach — dokumenty ta simejni foto. Ïï zvaty Meri. Prynajmni tak vin stverdžuje. Tym časom u mistečku nepodalik prosto netjamyt′sja vid vidčaju Drju. Joho divčyna Lola znykla ta šče j pislja svarky z nym. Šeryf, druzi ta znajomi vpevneni: ïï vbyv Drju. Ta popry syl′nu tryvohu chlopec′ ne vtračaje nadiï j ne polyšaje sprob šukaty Lolu. Adže ščo dovše Lola zalyšajet′sja znykloju, to menše šansiv vidšukaty divčynu žyvoju…