«Use mohlo by sklastysja inakše, jakby v mene buv tato. Mama todi mohla b iz nym poradytysja. Poradylasja b — i ne viddala mene včytysja do Tetjany Volodymyrivny. Tetjana Volodymyrivna ne skazala b: «Vstaty! Ruky za holovu!» Didusja b ce ne nažachalo, i vin ne napolih by na tomu, ščob perevesty mene v inšu školu. I ja ne potrapyla b u klas do Marsem. Ce Marsem rozpovila nam pro janholiv — pro te, ščo vony povynni vidpočyvaty. Vidtodi mynulo bahato rokiv. Ale koly zi mnoju ščos′ trapljajet′sja — pohane čy dobre, — ja pro ce zhaduju…» Ta perš niž Marsem rozpovila pro janholiv, u žytti Aliny bulo čymalo podij: V. H. počav prychodyty v hosti, pryncy zdijsnyly podvyh, u klas pryjšov novyj učen′, a z šafok poznykaly mahnity…