Budynok na Manho-strit

ŠČo take domivka i jak vona vplyvaje na našu osobystist′? My budujemo naše žyttja za pryščeplenymy udoma pravylamy čy vsupereč ïm? Tikajemo zvidty y̆ zavždy chočemo povernutys′ čy čipljajemosja za dim i žadajemo y̆oho pokynuty? Dvanadcjatyrična Esperansa stavyt′ sobi ci pytannja šče ne usvidomleno, intuïtyvno, koly sposterihaje za žyttjam meksykans′koï hromady v misti Čykaho, kudy naležyt′ i sama. U seriï nevelykych zamal′ovok, jaki ochopljujut′ odyn rik žyttja divčynky, opysujut′sja nay̆prymitniši momenty ïï doroslišannja. Dejaki z nych jaskravi y̆ veseli, dejaki — pečal′ni čy hidni soromu, a inši — spustošujut′ svojeju trahičnistju. Ne meksykanka, ale y̆ ne amerykanka, vže ne dytyna, ale šče y̆ ne dorosla — Esperansa rozpovidaje po istoriï na kožen krok svoho koryčnevoho čerevyčka.