Maryna-carycja moskovs′ka 

Svoï lysty na bat′kivščynu vona pidpysuvala: «Maryna — carycja moskovs′ka». I vona bula neju — caryceju moskovs′koju. ŠČopravda, vs′oho lyše dev’jat′ (!) dniv u roci 1606-mu. I potim visim rokiv nejmovirnych zletiv i karkolomnych padin′. Maryna Mnišek, pol′s′ka hrafynja, visimnadcjatyrična dočka vojevody z ukraïns′koho Sambora z Karpat, voleju vypadku (čy isto¬riï) stala caryceju i žonoju dvoch cariv tych lychych časiv, jaki na Rusi prozvaly Smutnymy, a ïï — caryceju Smuty. Pro ce j rozpovidajet′sja v romani Valentyna Čemerysa. A šče pro kochannja Maryny do molodoho carja Dmytrija, pro ostannju ïï ljubov do kozac′koho otamana Ivana Zaruc′koho, pro kryvavu trahediju, ščo ïï spitkala, i pro podal′šu dolju moskovs′koï caryci, čyje žyttja tak rano urvalosja — u 26 rokiv — u bašti Kolomens′koho kremlja i jaka vže pislja svojeï smerti bude ohološena vid′moju i čaklunkoju…