Rika

Kožna ljudyna narodžujet′sja z vlasnoju rikoju, jaka suprovodžuje ïï vse žyttja. Tak samo kožnomu prytamanne vidčuttja - ne vtratyty nevydymych zv’jazkiv iz vlasnoju Rikoju. I nechaj ščo tam vidbuvajet′sja dovkola, jaki kataklizmy ne vyrujut′ nad ljuds′kym talanom, ta Rika zavše povynna znachodytysja poruč, jak dolja, jak talant, jak anhel-choronytel′, jak toj, chto oberihaje, dopomahaje, prychodyt′ u najskrutnišu chvylynu na dopomohu ljudyni. Try romany Myroslava Lazaruka «Rika», «Vel′zevulova mucholovka» ta «Posah dlja pryrečenych» (u novij redakciï 2015 r.) opovidajut′ pro dramatyčnyj, inkoly na meži trahičnosti, svit ljudyny - našoho sučasnyka j tych, kotri staly našymy tinjamy, chto ščojno til′ky narodyvsja i žytyme u pryjdešnich vikach. Posah dlja vsich zostajet′sja odyn. Kožen znaje i vidaje, zvidky vytikaje joho jedyna rika j kudy vpadaje, vytvorjujučy mikrokosmos nepodolanoï naciï.