Beschreibung
Povist′ Oleny Maksymenko «Neprykajani» nahaduje zibrani žmutky litnich trav, jaki sušat′sja na pidvikonni. Vony majut′ svoï imena, svij osoblyvyj aromat, kožen vidrodžuje u pam’jati okremi spohady. Ci spohady stosujut′sja toho, kym my buly «do», «pid čas» i «pislja» ključovych podij ostannich rokiv. Vidrefleksovana stychija žyttja chvyljamy zanurjuje nas u nasyčenu ščil′nist′ movy, nahaduje detali, myttjevi vidčuttja i perežyvannja — kondensat tych podij i staniv. Olena Maksymenko pyše dialohičnyj tvir, rozmovu, ščo tryvala dekil′ka rokiv i prodovžujet′sja dosi. Na «ty», postijne zvertannja avtorky, mymovil′no počynaje vidhukuvatysja čytač, ale vin staje ne lyše svidkom, takož vin abo vona počynajut′ znachodyty neprykajanist′ u sobi.
