Beschreibung
Nyzku červonych, jak krov, koraliv nosyla na hrudjach horda čornooka Marusja i chotila podaruvaty kolys′ na ščastja don′ci... Viryla, ščo znaje, jake vono, te ščastja. Ta chiba žinci ce vyrišuvaty — ne doli? Bo žinka dumala: «ŠČo ljudy skažut′?..» A vony ž skažut′, prylipyt′sja — ne obirveš... Ta tak i ne diznavsja nichto, jak na neï, čužu družynu, ščonoči, vse žyttja čekav Stepan. Ce jomu vona narodyla don′ku, bo kochala... A todi ljudy sklaly lehendu...
U kolys′ perspektyvne selo, a teper — perspektyvne misce dlja hol′f-klubu i rozkišnych majetkiv pryïzdyt′ z-za kordonu Ruslana Ordyns′ka, juna krasunja, don′ka ukraïns′koho oliharcha. Šukaje ne prosto misce dlja budynku, a misce z «lehendoju». Natomist′ znachodyt′ vsochlyj buzkovyj kušč i červonu namystynu pid nym, jedynu na tonkij nytci... I kil′ka tenditnych žyvych parostkiv...
Ponad 500 tysjač prymirnykiv tvoriv Ljuko Dašvar uže znajšly svoho čytača. Vona pyše tak hostro j pronyzlyvo, psycholohično i čujno, ščo torkajet′sja strun duši kožnoho. Nemožlyvo ne spivčuvaty ïï herojam, jak nemožlyvo ne zvernuty uvahu na hostri, boljuči, neodnoznačni pytannja, jaki porušuje pys′mennycja.
