Kinoteatr «Kosmos»

Koly ty pracjuvav na telebačenni u Kyjevi, ce zdavalosja typovym žyttjam kreatyvnoho klasu. Ta raptom tebe vyturyly z roboty j use poletilo škerebert′. Dovodyt′sja povertatysja u ridnyj CHarkiv, de z dopomohoju davnich druziv vdajet′sja vlaštuvatysja pracjuvaty kinomechanikom u staryj kinoteatr na okolycjach. Krutyty fil′my u «Kosmosi», ščo led′ zvodyt′ kinci z kincjamy, — zovsim ne robota mriï, ta inšoï odnakovo poky ščo nemaje. Zhodom staje zrozumilo, ščo z kinoteatrom ne vse tak prosto, i požeža, jaka tut trapylasja, ne vypadkova. ŠČo bude z nym dali? CHto j čomu choče prybraty joho do ruk? Popry skladni časy, «Kosmos» zbyraje navkolo sebe bezlič vs′oho: kinoseansy j zakryti večirky, ljudej z mynuloho, staryj ščodennyk z dytynstva... A na tli vsich perypetij — vzajemyny z mistom, de zrostav dytynoju, ta sproby zrozumity sebe teperišn′oho.