I stalo svitlo... (onov. kn.3)

Proskuriv, Medžybiž, Letyčiv, Novyj Kostjantyniv. 1912 rik. Vid času ostann′oï spravy v Kam’janci mynulo dvanadcjat′ rokiv. I JAkovu Rovnjeru znovu vypadaje opynytysja v epicentri zahadkovych podij. Zvyčajna nedil′na večirnja služba v sil′s′kij cerkvi zakinčujet′sja nezbahnennym: smuha jaskravoho svitla perekresljuje neboschyl i za kil′ka chvylyn znykaje. Poviryty v «čudo Bože» čy v «avstrijs′kych špyhuniv»? Spysaty vse na prymchy pohody čy taky dosluchatysja do starych chasyds′kych opovidok? I jak možna pov’jazaty motorošne svitlo z mohylamy Ustyma Karmeljuka ta napivlehendarnoho chasyds′koho filosofa Baal Šem Tova? Tak bahato teorij i tak malo vidpovidej, kotri b zadovol′nyly dopytlyvyj rozum proskurivs′koho chirurha. JAkiv Rovnjer beret′sja za čerhove rozsliduvannja, v chodi jakoho j sam može staty zločyncem.