Bezholovi Isusyky nikoly ne plačut′ : povisti / Lev Staryj

Marta žyve na kladovyšči sered mohyl – vona boït′sja vlasnoï tini ta sebe samoï. Anželka prodaje svoje tilo čolovikam, aby ne pomerty z holodu. V okopi na peredovij šče ževrije čoloviče žyttja, ta vijna povoli joho styraje. Ahapka tikaje vid vovkiv ta smerti – v ïï hrudjach rak, vin klešnjamy obtynaje ïï plot′. Vas′ka blukaje pokynutymy miscjamy, sluchaje zabuti bajky ta mrije pro žyttja, jake nikoly dlja n′oho ne nastane. Hudut′ terykony, rozpuskajet′sja heran′ i povitrja styhne žasmynom – a bezholovi Isusyky na cvyntarjach j dosi movčat′. Ta chtos′ maje rozpovisty ïchnju molytvu… Cja knyha pro bil′, jakyj chovajet′sja u tinjavi ljuds′kych oblyč. I pro žyttja, jake popry vse – prorostaje znov.