Klen ty moj opavšij...

Stichi i poėmy Esenina, sobrannye pod ėtoj obložkoj, dajut polnoe predstavlenie o mnogogrannosti ego talanta. Ego liričeskij geroj, čelovek legkij i solnečnyj, v to že vremja filosof, zadumyvajučšijsja o brennosti zemnogo, o prizračnosti ljubvi, o predatel′stve i kovarstve. «Klen ty moj opavšij...», «Otgovorila ročša zolotaja...», «Ne žaleju, ne zovu, ne plaču...» — stroki ėtich i drugich eseninskich stichov stali poistine narodnymi i do sich por obžigajut serdca čitatelej.