Obyraj sebe. JAk podolaty strach ta sumnivy na šljachu do povnocinnoho žyttja

ŠČo pro mene podumajut′ inši, koly ja pofarbuju volossja v cej kolir? Čy spodobajet′sja bat′kam moje nove zachoplennja muzykoju? A čy varto meni zminyty cju robotu? Može, use ce nepravyl′no? Dosyt′! Čas obyraty sebe. Hodi plakaty za mynulym i spotykatysja ob čuži ocinky. Nichto ne ideal′nyj. CHiba ščo cja knyžka-instrukcija, jaka vidkryje tobi povnocinne žyttja. Z neju ty zmožeš: podolaty destruktyvnyj perfekcionizm; pozbavytysja nastanov «ja ne zmožu/ne vmiju/nikoly c′oho ne dosjahnu»; unykaty rujnivnoï syly hnivu ta zazdroščiv; vykreslyty strach osudu, strach pomylok, nepryjnjattja ta tryvohu; zabuty pro porivnjannja sebe z inšymy ta potrebu u schvalenni