Muzyka na ekrani: dvanadcjat′ «Čomu?»: Monohrafični narysy

Čomu muzyka v kino zvučyt′ ne tak, jak u koncertnij zali? Čomu zdatna zminyty temp sceny, pidkazaty hljadačevi te, ščo heroï šče ne vymovyly, abo ž natjaknuty na prychovani emociï? Čomu často pam’jatajemo same melodiju z fil′mu — dovše, niž obraz, repliku čy kadr? Ci j inši «Čomu?» vedut′ čytača kriz′ dvanadcjat′ monohrafičnych narysiv, u jakych muzyka na ekrani predstavlena ne jak fon čy prykrasa, a jak formotvorčyj učasnyk kinematohrafičnoho chronotopu. Kinomuzyka postaje systemoju smysliv, ščo nepomitno vyznačaje te, jak my dyvymosja kino i čomu same tak joho vidčuvajemo. Ce rozmova pro te, jak zvuk zdaten ožyvljuvaty zobražennja, prorostaty miž kadramy, stavaty holosom emocij, buty nevydymym instrumentom režysers′koho zadumu. Knyžka dlja vsich, chto zacikavleno dyvyt′sja j uvažno sluchaje; dlja kožnoho, chto choče zrozumity, jak muzyka i ekran nadychajut′sja odne odnym.