Špyhunka

Vona zavždy znala, ščo kochannja vbyvaje. Ale stala tijeju, kym mrijala, i zaplatyla za mriju najvyšču cinu. Ta žodnoho razu ne poškoduvala… Istorija žinky, jaka stala čy ne najbil′šoju zahadkoju čy mistyfikacijeju počatku CHCH stolittja, navit′ rozsekrečena čerez bahato rokiv brytans′koju MI5 ta rozvidkamy Nimeččyny i Niderlandiv, zalyšyla po sobi bil′še pytan′, niž vidpovidej. Bo vidpovidi buly vidomi lyše ïj, «Perlyni Schodu», jaka začarovuvala Paryž svoïmy spokuslyvymy tancjamy ta svojeju vidvertoju krasoju, blyskučij kurtyzanci, jaka zmušuvala najmohutnišych čolovikiv, ščo veršyly doli JEvropy, zabuvaty pro vse, aby lyše potrapyty u svitlo ekzotyčnoho indonezijs′koho Soncja — Mata CHari. Znevirena u kochanni, vona vvažala svoje serce pustkoju, mistom-pryvydom, naselenym prystrastjamy, zradoju i samotnistju. Vona vidkryje joho lyše odnoho razu, aby vpustyty te, ščo zatopyt′ joho po vincja, nazavždy — Paryž… Vil′na žinka u vil′nij Stolyci svitu, vona nazve sebe Mata CHari i movoju tancju j tila promovljatyme do tych, sered koho počuvatymet′sja ekzotyčnoju ptaškoju, vil′nym lebedem. Lebedem sered kačok, jaki vidmovljajut′sja litaty, bojačys′ nevidomosti… Ce vony počaly cju vijnu, potjaly JEvropu koljučym drotom, zabraly ïï Paryž. Mata CHari ne bula ni na čyjemu boci. Prosto mrijala povernutysja do mista, jake ljubyla… _x000D_