Tyche svitlo Leontovyča

Mykola Leontovyč mav by staty svjaščennykom, jak usi joho predky, ale obrav šljach prostoho včytelja muzyky j dyryhenta choru. Jomu vypalo žyty j tvoryty v temni časy revoljucij, hromadjans′koï vijny, nevyznačenosti, a vin protystavyv ïm svitlo ukraïns′kych narodnych pisen′, obrobky jakych u joho vykonanni je nepereveršenymy. Prostu melodiju «ŠČedryka» talant kompozytora obernuv na šedevr. Joho donyni vykonujut′ usi ukraïns′ki chory, a šče «Dudaryka», «Kozaka nesut′», «Lehendu». Zahalom ponad 150 ukraïns′kych pisen′, bezlič samobutnich chorovych kompozyciï, duchovni pisni ukraïns′koju — takyj dorobok korotkoho žyttja Mykoly Leontovyča, pidstupno vbytoho čekistom. Joho chovaly 25 sičnja 1921 roku. Mela taka zavirjucha, ščo svitlo pomerklo. Zdavalosja, temrjava vzjala horu. Ale v ti dni v paryz′komu Teatri na JElysejs′kych poljach vkotre zvučav «ŠČedryk». Perepovnena zala vybuchala ovacijamy. Ukraïns′kyj kompozytor ïch zaslužyv