Zamknene kolo

ŠČe dytynoju Myroslava vtratyla dim i babusju — jedynu ridnu ljudynu — ta opynylasja v dytjačomu budynku. Bida j ljuds′ka žorstokist′ — use zvalylosja znenac′ka na divčynku, jaku ne navčyly boronytysja vid zla… I lyše pam’jat′ pro babusynu ljubov davala syly žyty. Myroslava vyrosla, stala družynoju j matir’ju, i zaprysjahlasja — ïï rodyna nikoly ne zaznaje horja ta nestatkiv. Ale ne vmila vidriznyty nevdači vid spravžn′oï bidy… Use jde ne tak, jak mrijalosja Myroslavi. I odnoho dnja vona vyrišuje posluchatysja porady prymarnoï babusi — prodaty svoï neščastja…