Uves′ cej čas

Kajl i Kimberli zavždy buly razom. Do tijeï noči na vypusknomu, koly Kimberli vyrišyla žyty vlasnym žyttjam. I dlja počatku — vstupyty do omrijanoho universytetu, ne ozyrajučys′ na Kajla. Zvyčajna, zdavalosja b, svarka zakinčylasja fatal′no. Avtomobil′na avarija... Kimberli zahynula. A Kajl lyšyvsja sam na sam iz počuttjam provyny, zbajdužilyj do žyttja, jake raptom stalo takym porožnim. Povil′no ohovtujučys′ vid travm, Kajl namahajet′sja zmyrytysja z tym, ščo trapylosja. Joho turbujut′ zahadkovi vydinnja, a žyttja nevpynno prodovžuje rozkoljuvatysja na «do» ta «pislja». Ta odnoho dnja, koly Kajl vyrišyt′, ščo žyttja zovsim vtratylo sens, trapyt′sja deščo osoblyve. Te, na ščo vin uže j ne spodivavsja ves′ cej čas...