Beschreibung
«Vona trimaєt′sja, voni trimajut′sja za ruki, vona pitaє sebe, jak voni opinilisja same tut і same zaraz і zapevnjaє, čšo ce liše timčasovі trudnočšі, a vgolos govorit′ jomu poterpіti», — іz opovіdannja Ol′gi Bogomaz Nіbi drіbna trіčšina — timčasovі trudnočšі. Ale same čerez nich mi zdatnі na včinki, slіdi vіd jakich zališajut′sja z nami nazavždi Roztročšene pіanіno «Ukraїna», za jakim dіti včat′sja žorstokostі. Zadirki na pal′cjach chlopčika, čšo znachodit′ sebe u lіteraturі. Dіvčina, jaka chodit′ supermarketom po kolu. Toksičnі ofіsi ta pečivo Madlen. Listi do lastіvočki j vozi, čšo priїždžajut′ za toboju naprikіncі žittja. Bіla koza і rudij kudlatij pes. Koliskova, čšo suprovodžuє pіd čas vtečі vіd frontu, і bagato-bagato kotіv. Ce opovіdannja pro svіt, jakij pokolіnnja za pokolіnnjam dedalі dužče trіčšit′ po švach. Pro omanlivu timčasovіst′ problem і pozačassja nadіj na kračše. Pro smіch і pošuk novich sensіv žittja, viznannja pomilok і bažannja vrjatuvati kogos′ choča b slovom. Bo tak zavždi є šans, čšo odnogo dnja chtos′ vrjatuє і tebe.
