Smittja. CHarkivs′kyj detektyv u časy postapokalipsysa

2040-j rik. Mynulo 15 rokiv pislja apokalipsysa, vyklykanoho hlobal′noju ekolohičnoju katastrofoju. CHarkiv zatjahnulo čornymy chmaramy. Ljudy namahajut′sja prosto vyžyty u sviti, de zvyčajnyj duš — atrybut rozkoši, a prybyrannja smittja — navdyvovyžu prybutkovyj biznes. Žurnalistka Lina otrymuje zavdannja — znajty znykloho čolovika na imʼja Vlad. Za cju robotu ïj hotovi platyty vidrazu čotyry ljudyny: matir, naparnyk, povija ta chudožnyk. Ale ščo bil′še žinka spilkujet′sja z nymy, to menše rozumije, ščo vidbulosja naspravdi. Kožen rozkazuje vlasnu istoriju, i žodna z istorij ne skladajet′sja u zahal′nyj pazl. Tym časom spivrozmovnyky Liny počynajut′ znykaty... ŠČo stalosja z Vladom naspravdi? Vin uzahali isnuvav čy ce chymerne rozsliduvannja ne maje sensu? Cil′ova avdytorija — ljudy, jaki ljubljat′ detektyvy.