Pokryv zlamanych

Vyžyvšy, vidoma moloda mystkynja Edelin Brajant tikaje z ridnoho mista, ščob ïï žyttja prodovžylosja. Prote vona lyše vyhljadala tak, nemov hotova zlamatysja bud′-jakoï sekundy, čy v neï vže ne lyšylosja syl dlja podal′šoï borot′by, dlja žyttja? Divčyna vidmovylasja vid us′oho, ščo mala, i peretvorylasja na niščo. Vid ïï mynuloho ne zalyšylosja navit′ imeni. Iz pidroblenymy dokumentamy, ranamy po vs′omu tilu j triščynamy na duši, Edelin počynaje nove žyttja. I koly narešti dozvoljaje sobi pryjnjaty majbutnje — ïï tajemnycju rozkryvajut′. A zhodom i same mynule nazdohanjaje ïï… Čy zmože chtos′ berehty ïï vid sebe samoï?