Mešty dlja Hannusi

Žyttja, jak mlyn: kotryj tre, roztyraje na poroch zerno, prosijuje kriz′ vijačku, zalyšajučy lyše najpotribniše... Otak i z ljuds′kymy doljaymy... I chto spromihsja vyrosty zdorovym dušeju, tomu i syto-vijaka ne taki strašni, bo jakščo kožen z nas i padaje, to ne kožnomu vdajet′sja vstaty, a koly kožen z nas i lamajet′sja, to ne kožnomu vdajet′sja zrostysja, aby povnocinno žyty... Žyvi istoriï - jak vibrujučyj nerv - počula, perežyla, prosijala kriz′ vlasne spryjnjattja i zapysala dlja vas. Use žyttja včymosja žyty..