Koly sonce ne schodyt′: Povist′

Pislja smerti bat′kiv Iryna zalyšajet′sja najstaršoju v sim’ï. Teper ïï meta – vrjatuvaty vid holodnoï zahybeli brata ta sestru. JEdynoju ïï rozradoju je bandura, a najbil′šoju oporoju – kochanyj Ivan. Namahajučys′ dopomohty malen′kym meškancjam CHlypnivky, vony z Irynoju vlaštovujut′ pry školi hromads′ku ïdal′nju. Na dopomohu ïm prychodyt′ tajemnyčyj mesnyk na prizvys′ko Lisovyk – zachysnyk ridnoho selyšča. Iryna tryvožyt′sja ne lyše tym, jak perežyty holodnu zymu 1933 roku. Ïj doškuljaje až nadto pyl′na uvaha Nazara – odnosel′cja, jakoho vona vvažaje vorohom. I ne menše bentežyt′ chlib, jakyj chtos′ tajemno ta rehuljarno zalyšaje bilja ïï porohu.