Vin uže ne pam’jataje, jak počalysja problemy. Možlyvo, zi skrehotu ključa, ščo nym zamykav dveri bat′ko, a vin bojavsja navit′ dumaty, ščo vidbuvajet′sja. A može, z metušlyvosti stryvoženoï mamy. Čy z usvidomlennja toho, ščo vin samotnij sered najblyžčych ljudej, jakym ne do n′oho. A tut šče oti kljati pereïzdy z odnoho mistečka v inše j hluzlyva žorstokist′ odnoklasnykiv. Dytynstvo, junist′ i vže dorosli joho dni — sucil′na kalamut′. Obval žachlyvych podij zabrav vid n′oho son. Use, ščo zalyšylosja z nym, — točnist′ u vs′omu, probižky, dyvakuvata podruha Vi, spalachy holovnoho bolju. Use, ščo znajšov u svoï dvadcjat′ sim,) — neodnoznačna uvaha Mariï. Lehše stavalo til′ky todi, jak prychodyla Vi. Vona — jedyna, z kym možna bulo pohovoryty pro te, čoho ne znav nichto i ne zovsim rozumiv vin. Potim i vona zminylasja. Sproby rozpytaty ïï pro svoje mynule naštovchujut′sja na sprotyv i hniv. Ale ž vin musyt′ zbahnuty te v sobi, vid čoho chovajet′sja joho rozum, i narešti dokopujet′sja do žachlyvoï pravdy.
