Klavka

Dija romanu Maryny Hrymyč «KLAVKA» vidbuvajet′sja u Spilci pys′mennykiv Ukraïny i v kyïvs′komu pys′mennyc′komu budynku ROLIT u 1947 roci, koly vidbuvsja sumnozvisnyj Plenum, vidomyj v istoriï rozhromom ukraïns′koï literatury, zokrema papljužennjam JUrija JAnovs′koho ta Maksyma Ryl′s′koho. Ale malo chto znaje, ščo rozpravoju nad cymy dvoma klasykamy ne obmežylos′: ukraïns′kych literatoriv — koleh po peru, susidiv po domu — nac′kovuvaly odne na odnoho, korystujučys′ ïchnimy ambicijamy. Učasnyky podij po-riznomu vyjšly z nelehkoï etyčnoï sytuaciï — chto z vysoko pidnjatoju holovoju i posmiškoju na ustach, a chto v han′bi i dosmertnych dokorach sumlinnja. Klavka, sekretarka Spilky pys′mennykiv, znaje pro pys′mennykiv use, a dramatyčni podiï vidbuvajut′sja na ïï očach. Paralel′no v ïï dosyt′ odnomanitnomu žytti staroï divky vidbuvajut′sja kardynal′ni zminy: vona opynjajet′sja v centri ljubovnoho trykutnyka — miž vidpovidal′nym pracivnykom CK KP(b)U i molodym pys′mennykom, jakyj ščojno povernuvsja z frontu. Literaturne žyttja 1940-ch, povojennyj Kyïv, JEvbaz, komunal′na kvartyra — ce te tlo, na jakomu rozhortajet′sja dynamičnyj sjužet.