Herman-vuž : povist′. 

Herman ne viryt′ v isnuvannja carstva vuživ, bo vvažaje sebe vže doroslym, ale zmiï zvernulysja do n′oho z prochannjam perechovaty hajdamac′ku šablju, jakoju prahnut′ zavolodity kavachavy – istoty, ščo zovni ničym ne vidriznjajut′sja vid ljudej, žyvut′ pomiž nas z 1915 roku, majut′ vysoku pracezdatnist′, panično bojat′sja zmij, vžyvajut′ ïžu duže harjačoju, holovna ïchnja meta – ponevolennja ljudstva. Sojuznyky kavachaviv – pacjuky ta čorni čornohuzy. Na boci Hermana zmiï ta kroty us′oho svitu (sposib, jakym korystujut′sja kroty dlja peredači informaciï, značno nadijnišyj, niž stil′nykovyj zv’jazok, a ïchni pidzemni chody robljat′ peremiščennja zmij nepomitnym). Hermana ochoronjajut′ vuži, bo ïch nestjamno bojat′sja kavachavy, pacjukiv vidljakuje čornokorin′, zapach jakoho nastil′ky nesterpnyj dlja pacjukiv ta myšej, ščo vony, začuvšy joho, strybajut′ z korablja u vidkryte more, ale pacjuky stvorjat′ special′nu bahatotysjačnu bryhadu, bijci jakoï ne tremtjat′ vid strachu pered zapachom čornokorenja, a kavachavy znajdut′ slabke misce Hermana – don′ka kavachava Solomija. Bytvy ne unyknuty…